|
Walem het Heksendorp
Vrij naar artikel uit "De Brug-Speciaal"
Wanneer we Walem een "heksendorp" noemen, is dat geen loutere fantasie. Weinige dorpen in het Mechelse werden tot zelfs in het begin van de 20ste eeuw "getempteerd" door aanhangers der Zwarte Kunst. Toen stond Walem heinde en verre bekend als "Het Heksendorp" en de mensen leefden er in een bestendige atmosfeer van angst.
Er werd algemeen aangenomen voor waarheid dat er te Walem zoveel toverheksen woonden dat ze hand in hand rond de kerk konden dansen. Dit was zo maar geen bloot gezegde om te doen uitschijnen hoe talrijk ze waren, integendeel, want de heksen dansten wel degelijk alle nachten hand in hand rond de kerk en geen Walemenaar zou zich ooit verstout hebben daar eens een oogske te gaan riskeren. Trouwens, men kon ze slecht zien met door een "gewijde trouwring" te kijken.
De heksentraditie in Walem dagtekent niet precies van gisteren. Uit documentatie van een heksenproces bleek dat op 17 april 1642 te Mechelen een toverheks tot de brandstapel werd verwezen. Kort daarna werd ze op Rommekensberg (= de Galgenberg te Mechelen) "aen eenen staeck gestelt ende geconsumeert met viere en de as aldaar onder de galg begraven." Deze heks was afkomstig van Walem waar ze, gedurende de 9 jaar die ze er doorbracht, als heks bekend stond.
Er doolden door dat ongelukkig dorp een hele schaar onbekende heksen die heimelijk de koeien droog zetten, de uiers verdroogden of de koeien gewoonweg in hun stal de nek omwrongen, de geburen een kwade hand oplegden en de kinderen 's nachts aan hun bed deden bleiten, de boter deden sterk worden... Mie-Den-Bril en Trees-De-Wolf zijn zo 2 voorbeelden van namen van heksen die in Walem hebben geleefd.
Wie zou er kunnen geloven dat nog in het jaar 1964, op de Oude Antwerpse Baan, een vrouw woonde, van in de negentig, waarvan men beweert dat het een toverheks is en dat die niet kon sterven "omdat ze haar boeken niet aan de pastoor wilde afleggen!"
 
|
